Zo het zit er weer op, Roparun 2011. Tastbaar: een medaille en gave foto's. Niet tastbaar: alle overige belevenissen en emoties tijdens de run.
De medaille en foto's is voor iedereen terug te vinden op internet en camera's, maar de rest zie je niet, die moet je ervaren en voelen. Ik zou graag iedereen een aantal dingen willen meegeven door mijn ervaringen te delen op papier. Ik zal het beknopt houden en beperkt want alles vertellen.....dat is onmogelijk na zo'n intensief weekend.
Het verzamelen begon om 6 uur bij de kazerne in Rotterdam, en iedereen was lekker op tijd waardoor we vlot konden vertrekken naar Parijs. Truck en 2 busjes. Ik zelf zat in het busje van team 2 en de sfeer zat er al snel in, het nummer van de baseballs gecombineerd door de jongens hun eigen muppetshow versie, om eeuwig te onthouden!!
In Parijs was het voorbereiden op de run, stickers plakken, eten, boodschappen doen, rusten en vooral de foto's met sponsorkleding maken. Dat was een zeer ....wisselende....en geduldige ervaring. Team: shirt 1, klik, ok shirt 2, klik, ok shirt 3, klik en ga zo nog maar even door. Zijn geweldige foto's geworden!!!
En dan is het 15.24, het startschot wordt gegeven en ons team mag vertrekken. De run is begonnen.
Wat er vervolgens gebeurd is veel en nauwelijks te omschrijven. Heel kort: Benen en nek masseren, maaltijden opwarmen, broodjes regelen, thee en (zo als de jongens het noemen) recht op koffie, spullen opruimen, neerzetten en inruimen, wisselpunten bepalen enz enz. Er wordt gelachen en er wordt gescholden, er wordt bedankt en gemopperd, alles wat je kunt voelen kent tijdens zijn run een tegenhanger. En naarmate de vermoeidheid toeneemt wordt dit ook groter, je zou elkaar kunnen omhelzen en elkaar een dreun geven. Tja dat hoort erbij, heb ik altijd tegen mezelf gezegd. Ik vond het ook erg leuk dat uiteindelijk Bram ons tegemoet kwam. En dat Caspar en Mignon ons persoonlijk kwamen steunen onderweg.
Mijn meest favoriete ervaring was het gezamenlijk fietsen in Don en Partners ornaat van Westmaas naar de Coolsingel. Een eenheid, een team, we zijn er bijna!! Bij Barendrecht kwam Jesse er nog bij die voorop mocht fietsen. Wat een heerlijke ervaring om zo naar de finish te kunnen. Nog geen extreme blessures of andere pech momenten, tot een klein pechmomentje ongeveer 500 meter voor de erasmus brug, Jeroen kreeg een klapband.......gewoon doorgaan, met de fiets aan de hand rennen, een beetje afwisselen maar we gaan door. Op de Coolsingel de fietsen wegzetten, spandoek uitrollen, met z'n allen staan: Dit is het FOTOmoment!!! en dan de laatste meters.......klappende handen, juichende mensen, ballonen, muziek, familie en vrienden aan de kant die trots op je zijn en dan de streep.....tja hoe moet je dat omschrijven. Die streep is een crusiaal, fantastisch, magisch, onuitwisbaar moment, een moment van: we zijn er, we hebben het gehaald, met z'n allen, met je eigen gedachtes in je hoofd, de rem gaat los, die is even volledig weg....je mag elkaar feliciteren, je mag elkaar omhelzen, 1 blik kan op zón moment voldoende zeggen, een lach en een traan die samen te zien zijn, bij mij, bij andere. Het is rond half 1, Roparun 2011 is voor team 116 de geschiedenis ingegaan.
We spreken af om om 1 uur bij de Big Ben een drankje te doen en de medailles uit te reiken. Ik zie familie, vrienden en bekenden van iedereen. Het moment doet iedereen op zijn of haar eigen manier vastleggen. Nadat iedereen een drankje heeft gekregen worden de medailles uit gereikt met een persoonlijk tintje eraan. Als team captain vind ik dit nog steeds het mooiste moment!! Ik ben trots op ieder en dat mag best nog eens gezegd worden.
Rond 2 uur is het terugfietsen naar de kazerne om de busjes en de truck uit te laden. Vele handen maken licht werk, en voor we het wisten waren we klaar.......het einde nadert. Het zit erop, naar huis. Het gedag zeggen begint en ik ga met een moe en voldaan gevoel naar huis. Missie: douchen en slapen.
Ik wil bij deze ook heel veel mensen nog bedanken:
Ik bedank Don en Partners voor het Hoofdsponsoren
Ik bedank de overige sponsoren om roparun 2011 mede mogelijk te maken
Ik bedank Caspar voor het rondje bij de Big Ben
Ik bedank
- Patrick
- Jochem
- Charlie
- Guus
- Amber
- Eddy
- Wim
- Gaby
- John
- Robert
- Alfred
- Jeroen
- Sis
- Ab
- Dennis
- Etienne
- Bram
- Jan
- Lean
Ik bedank alle mensen die ons voor, tijdens en na de run hebben gesteund, aangemoedigd en toegejuichd.
Ik bedank ook de mensen die naar ons toekwamen en zeiden: bedankt dat jullie dit doen!! Mooi he!? en weet je Daarom wil ik volgend jaar weer mee!!
Dank aan vele!!!
Yvette, teamcaptain Don en Partners team 116, Roparun 2011